Tijdens de vlucht naar België nam ik nog enkele foto’s. Hierboven zie je het Opera House & de Harbour Bridge van Sydney.
Sydney closeup
De vulkanische eilanden rondom Auckland (Nieuw-Zeeland), links bovenaan zie je Rangitoto eiland.
4 december, een mooie dag om te skydiven! Na een korte uitleg over de valposities bij de sprong, landing en vrije val mocht ik vertrekken voor een mooie vlucht van 20 minuten, tot een hoogte van 12000ft.
De afgelopen weken heb ik getwijfeld of ik zou skydiven of niet, maar op aanraden van iedereen die het me voorgedaan heeft heb ik de knoop doorgehakt, en het was een FANTASTISCHE ervaring!
Ik deed het boven The Bay Of Islands. De dag voordien vaarde ik met een boot langs de eilanden, maar vanuit de lucht is het toch nog net iets indrukwekkender ;-)
De aankomst! Het is makkelijker dan het lijkt, de tandem-master doet alles voor jou, gelukkig maar! Ook heb ik een DVD van de sprong, er sprong hiervoor iemand mee met een videocamera en fototoestel op zijn helm.
Mijn eerste stop op het noordereiland was White Island (Whakaari), de meest actieve vulkaan van Nieuw-Zeeland, gelegen op 48km van het vasteland in de oceaan. Na 1.5h varen met de ferry werden we in groepjes via een klein bootje naar het eiland gebracht.
De laatste eruptie dateert van 2000, en duurde zo`n 80 seconden. Hierbij stroomt er geen vloeibare lava, maar worden er brokstukken in de lucht geslingerd. Ik vroeg wat onze overlevingskansen waren bij een eventuele eruptie, en de gids verzekerde mij dat deze niet zo hoog waren.
Op vele plaatsen zijn er stoom-uitlaten, zwavel en kokende modderpoelen. Op de vulkaan zijn er reeds temperaturen van boven de 800C geregistreerd.
Het kratermeer, met een PH van bijna 0. Het meer varieert constant, en is de laatste tijd terug aan het stijgen. Begin vorige eeuw was er zwavelwinning op de vulkaan, en een van de werkers heeft zelfmoord gepleegd door in het kratermeer te springen. Ze hebben enkel zijn schoenen teruggevonden (die hij heeft uitgedaan alvorens te springen). Iedereen kreeg een helm en gasmasker. Het gasmasker was niet voor eventuele erupties, maar voor ons comfort wegens de zwavelrijke lucht.
Begin vorige eeuw was er zwavelwinning, maar dit is ondertussen afgevoerd wegens niet rendabel (en ook niet ongevaarlijk). De oude machines zijn nog te zien op het eiland. Momenteel zijn wetenschappelijk onderzoek en toerisme de belangrijkste industrieen van het eiland. Dit eiland was net een scene uit de spelreeks `Myst`!
Iemand zin in een modderbad?
Whakatane was mijn verblijfplaats voor het bezoek aan de vulkaan. Toen de Maori hier aankwamen in 1150 in hun kano besloten de mannen om de omgeving te verkennen. Maar de rivier is nogal gevoelig voor de zee-getijden en de kano begon weg te varen, met al hun bezittingen. Vrouwen mochten niet sturen in een kano. Wairaka trok zich daar niet veel van aan en zei “Kia Whakatāne au i ahau” (“I will act like a man”), en bracht de kano terug. Op de foto zie je haar standbeeld.
Whakatane ligt in The Bay Of Plenty, en is een van de plaatsen met het meeste zonneschijn in Nieuw-Zeeland. Hierboven het uitzicht tijdens de wandeling van Whakatane naar Ohope beach. Bovenaan zie je Whale Island, een vulkanisch eiland, maar veel minder actief (momenteel slapend)
Op verschillende plaatsen heb ik een zwevend gevoel, heel bizar allemaal.
Kiwi kiwi kiwi?
Rotorua. Tijdens het wachten tussen 2 bussen heb ik Kuirau Park bezocht, waar heel wat geothermische activiteit te bewonderen valt.
De laatste (modder)eruptie in dit park dateert van december 2006. ps: dit park ligt in het centrum van de stad!
Tongariro Crossing: deze dagtocht wordt algemeen omschreven als de indrukwekkendste wandeling in Nieuw-Zeeland. 18.5km (en geen 17 zoals hierboven), met een hoogteverschil van meer dan 1100 meter en een duur van 7-9 uur een stevige wandeling.
Het begin van de tocht…
Na enkele uren bereikte ik The Red Crater, een actieve vulkaan met een hoogte van bijna 1900m het hoogste punt van de tocht.
De rotsen op de rand voelden warm aan. Tijdens de busrit kregen we een hele hoop veiligheids-waarschuwingen, en men verzekerde ons, als je hierin valt dan geraak je er niet meer uit.
De Emerald Lakes. Zwemmen zou hier niet zo goed voor het lichaam zijn.
Hier in de buurt passeerden we de vulkaan Ngauruhoe, beter bekend als Mount Doom in The Lord Of The Rings films. Voor wie dit wil, je kan hem beklimmen (3h extra), en wordt als extreem moeilijk beschouwd. Ook was er een bordje met een waarschuwing voor vulkanische gassen wegens toegenomen vulkanische activiteit.
De sneeuwgrens!
Bij de afdaling tot zo`n 700m kwamen we gras, struiken en uiteindelijk ook bos tegen. De Tongariro Crossing was de moeite, absoluut een van de hoogtepunten van de reis.
Nog een keertje sandboarden, op de duinen (die een stuk hoger zijn dan in Fiji) nabij 90-mile beach, pure fun!
Cape Reigna, het noorderlijkste meest toegankelijke punt van Nieuw-Zeeland, en de laatste halte van de reis. Volgens de Maori-legendes is dit de plaats waar de geesten van de doden naar de andere wereld vertrekken…
Dit was de laatste blogpost vanuit Nieuw-Zeeland. Deze reis is gewoonweg een briljante ervaring geweest; voor wie zou twijfelen om zoiets te ondernemen, ik kan je verzekeren, je zal er geen spijt van hebben. Nogmaals bedankt voor alle commentaren! De foto`s zal ik binnen een maand online plaatsen. Ondertussen heb ik ideeen genoeg voor een volgende trip, maar dat is voor later, eerst terug naar het koude Belgie, brrrr…
Ps: de landingstijd is ongewijzigd gebleven, ik land om 10:40 (`s morgens) op maandag 8 december. Tot binnenkort!
